Guillaume Apollinaire: Słońce — szyjo ścięta

Krytyk, eseista i tłumacz, przyznający się do tradycji surrealistycznej. Propaguje metodę krytyczną, którą nazwał archeologią wyobraźni. Ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Debiutował w 1971 r. na łamach warszawskiej „Kultury”. Próbował różnych zajęć, zawsze wzbudzając nieufność chlebodawców. Bywał dziennikarzem, redaktorem naukowym, wykładowcą. Pisywał w kilkudziesięciu periodykach literackich i filmowych, ale stale tylko w „Nowych Książkach”, gdzie od dwudziestu lat prowadzi felieton „Języczek uwagi”. Jako niedoszły biolog jest autorem bestiariusza „Zoologia fantastyczna uzupełniona”. Wydał kilka książek o sztuce, ułożył antologię tekstów surrealistycznych „Przekleństwa wyobraźni”. Należał do nieformalnego zespołu redaktorów kolejnych tomów korespondencji Witkacego. Był jurorem nagrody literackiej „Nike”. Publikował w „Tygodniku Powszechnym”, kwartalniku „Polska Sztuka Ludowa Konteksty”, „Art & Businessie”, „Dialogu”, „Teatrze” oraz magazynie „Dwutygodnik”.

Lubi mówić i pisać o książkach, dlatego nierzadko można go usłyszeć w radiu bądź czytać na łamach prasy. Od ponad dziesięciu lat współprowadzi audycję „Piątka z literatury” na falach RMF Classic. Publikował też m.in. w „Tygodniku Powszechnym” czy „Bluszczu”. Przez wiele lat był związany z Instytutem Książki, a od stycznia 2017 pracuje na rzecz programu Kraków Miasto Literatury UNESCO. Wraz z Agnieszką Karp-Szymańską i Łukaszem Dębskim wymyślił Festiwal Literatury dla Dzieci.

Polonista i anglista, poeta, eseista, literaturoznawca, od lat związany z Uniwersytetem Śląskim, którego rektorem był w latach 1996—2002. Jeden z najwybitniejszych reprezentantów współczesnej myśli humanistycznej w Polsce. Autor kilkunastu książek eseistycznych oraz wielu książek z zakresu historii i teorii literatury, a także monumentalnej pracy o Henrym Thoreau, zatytułowanej „Ujmować. Henry David Thoreau i wspólnota świata” oraz monografii „NICowanie świata. Zdania z Szekspira”. W 2015 roku wydał „U-chodzić”. Od lat wraz z kompozytorem i kontrabasistą Bogdanem Mizerskim tworzy wyjątkową formę literacko-muzyczną: esej na głos i kontrabas.

Jeden z filarów kultowego pisma „Literatura na Świecie”: współpracuje z nim od 1979 roku, a od 1993 prowadzi dział literatury francusko- i włoskojęzycznej. Przygotowała szereg monograficznych numerów tego miesięcznika poświęconych najróżniejszym pisarzom i zjawiskom literackim. Jest również tłumaczką i krytyczką. Przekładała utwory m.in. Italo Calvina, Guida Piovenego, Tommasa Landolfiego, Leonarda Sciascii, Alberta Moravii, Umberta Eco, Daria Fo, Ugo Bettiego, Eduarda de Filippo, Andrei Camilleriego, Carla Emilia Gaddy, Georges’a Pereca, Raymonda Queneau, Maurice’a Blanchota, Antoine’a Saint-Exupéry’ego, Jacques’a Derridy, Jeana Geneta, Jeana Echenoza, Francisa Ponge’a, Michela Leirisa, Jana Potockiego, Alberta Camusa. Wydała także tom rozmów „Od Potockiego do Pereca. Pięć rozmów o literaturze francuskiej”.